روزهای خیلی سختی اومدند ... البته که خوش اومدند ... ما بهشون میشگم تقدیر و بازی روزگارشما بهش میگین تاوان .... البته که اونچیزی که تو ذهن شماست تو ذهن ما نیست ... ولی خوب نفس کشیدن

تنهایی شاید یه راهه راهیه تا بینهایت .. غصه همیشه تکرار هجرت و هجرت و هجرت .. یه ذره شده دلم واست واسه همه کارات ..یه روزایی از سمنان در میرفتی میومدی پیش من الان از من در میری میری... میری پیشه ... من بمم ویرانه ام اما هنوز عشق تو در سینه ام جم میخورد ..

من به تاریکیِ شبکه پر از بی خوابیستبه هیاهوی پر ابهامِ امیدی واهینبضِ سرمای زمستانِ سکوتو به ولگردیِ تنهایی بی پایانمدر غیاب تو و خورشید و بهار ....من نمی اندیشم من به یکرنگی شب به هماغوشی مهتاب و سحر

با هم آشنا میشیم به هم دروغ میگیم... بعد از هم فرار میکنیم و بعدش بلاک میکنیم... انگار نه انگار چیزی بوده... تازه همو محکوم میکنیم... عجب روزگاریه.. اگه دیدی پروفایلم عوض شده بدون عاشق شدم... ولی من یه اشتباه رو دوبار تکرار نمیکنم...

من به پاییز تو عادت دارم قول دادم هوس هیچ بهاری نکنم

:برعکس تو منخیـلی دوسِت دارماز سکوتم می نويسمتا بدانی خسته امبی هوايت کنج پستوهایغم يخ بسته امبی تو بی تابی دراينبرزخ به جانم خميه زدمن هنوز اين بغضرااز نبودت نشکسته ام...

تمامه من برای تو تویی که جانه من شدی ز عشقه تو چه بیقرارمنترس از این وابستگی از عادتو دلبستگی که بی تو من نفس ندارم تو حق نداری بعد از این دست مرا رها کنی آتش به جانمان زنی به قلبه خود جفا کنیدیوانگی

میروم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد عشق زیباست و حرمت دارد.. سهراب سپهری ۱۳۹۸

با اینکه دو حرفه ولی سنگینه...

 و تو چه دانی  غم  چیست ؟

پاییز را عاشقانه جسن میگیریم ...

بهم گفتند دیگه بر نمیگردی... نمی دونم گفتن اینها رو باور کنم یا برنگشتن تو رو ... ولی م یدونم باید تنهایی رو باور کنم همون تنهایی که یه روز تو از من گرفتی ... باور شده بود که هستی که میمونی که اومدی بمونی اومدی بمونی تا آخرش ولی باورم اشتباه بود انگار تو هم باورت اشتباه بود مثل اون دوازد سال که می گ...

تاوان  کدام گناه منی که در من تمام  نمی شوی...

 وقتی  که مست مست  بودم  و همه چی رو دوتا میدیدم  بازهم  تو یکی بودی...

درد یک پنجره را پنجره ها میفهمند معنی کور شدن را گره ها میفهمند سخت بالا بروی ، ساده بیایی پائین قصه تلخ مرا ، سرسره ها میفهمند

همه چی خوب پیش میرفت... داشتم زندگی عادی رو ادامه میدادم.. کامل اسیر روزمرگی بودم.. دیگه داشتم فراموشت میکردم. که یهو دیشب بارون زد...

کفشهایم را میپوشم و در زندگی قدم میزنممن زنده ام و زندگیارزش رفتن داردآن قدر می روم تا صدای پاشنه هایمگوش ناامیدی را کر کندخوب میدانم که گاه کفشها،پاهایم را میزند، میفشارد و به درد میاوردامامن همچنان خواهم رفتزیرا زندگی ارزش لنگ لنگان رفتن را نیز داردماندن در کار نیستگذشته های دردناک را رها میکنم و ...

: برای رفتن چمدان میبندند؛ برای ماندن دل من کدام راببندم؟ که نه خیال رفتن دارم, نه توان ماندن...

خیلی دلم گرفته به طرز عجیبی... بی نهایت سرشارم از دلتنگی... نه اینکه چیزی بخوام یا کسی رو بخوام نه ... این که حسم رو حرفم رو نمیتونم بگم دلم گرفته .. چقدر دل گرفتگی بده خیلی هم بد.. راستی همیشه حرفهامو بهت میگم چه وقتایی که هستی چه وقتهایی که نیستی ... الان که نمیدونم هستی یا نیستی یعنی خودت نیستی و...

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم...