مرا از دور تماشا کن.... من از نزدیک غمگینم...

روزی از روزها ،شبی از شب ها ،خواهم افتاد و خواهم مرد ،اما می خواهم هر چه بیشتر بروم .تا هرچه دورتر بیفتم ،تا هرچه دیرتر بیفتم ،هرچه دیرتر و دورتر بمیرم .نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه ،پیش از آن که می توانسته ام بروم و بمانم ،افتاده باشم و جان داده باشم ،همین .((دکتر علی شریعتی))

لا اقل باش تا بهار آید ... مهدی اخوان ثالث

در نزن رفته ام از خویش کسی منزل نیست ...

می شود در همین لحظهاز راه برسی وجوری مرا در آغوش بگیریکه حتی عقربه ها همجرات نکننداز این لحظه عبور کنند؟؟؟و من به اندازه ی تمام روزهایکم بودنتتو را ببویم و... در این زمان متوقفسالها در آغوشت زندگی کنمبی ترس فردا ها...

افشین یدالهی تاريخ : چهارشنبه بیست و پنجم اسفند ۱۳۹۵ | 11:56 | نویسنده : ا.یکتا من از پشت شبهای بی خاطرهمن از پشت زندان غم آمدممن از آرزوهای دور ودرازمن از خواب چشمان نم آمدمتو تعبير رؤيای ناديده ایتو نوری كه بر سايه تابيده ایتو يك آسمان بخشش بی طلبتو بر خاك ترديد باريده ایتو يك خانه در كوچه زن

در هیاهوی زندگی دریافتم ؛چه بسیار دویدن ها،که فقط پاهایم را از من گرفتدر حالی که گویی ایستاده بودم ،چه بسیار غصه ها،که فقط باعث سپیدی موهایم شددر حالی که قصه ای کودکانه بیش نبود ،دریافتم،کسی هست که اگر بخواهد “می شود”و اگر نخواهد “نمی شود”

راه رفتن را یاد گرفتیمتا دویدن را بلد شویمدویدن را یاد گرفتیمتاراهی برای زودتر رسیدن بیابیمدویدیم و دویدیم و دویدیمبی آنکه بدانیم سهم ما از زندگیفقط دویدن بودنه رسیدن

زندگی تلخ ترین…خواب من است!خسته ام خسته از این خواب بلند

نمی دانم چه کسی !دست اتفاق های خوب زندگی ام را گرفتکه دیگر نمی افتند

رمضان استراستی...حسرت تو را خوردنروزه را باطل نمیکند...؟!

از یاد رفته ام... همچو تپانچه ای که پس از جنایت... به دریا انداخته شده است

چه جوابی بدم....مگه نگفتی برو...مگه نگفتی فقط برو ایلیا یکتا...دیگه چه جوابی می خوای پس

تو چه دانی که غم چیست ؟

به انتظار فصل تو تمام فصل ها گذشت .... چه فصل بی نهایتی ندیم من بود .... فصل بد خاکستری تسلیم و بی صدا گذشت چه یاس بی نهایتی ندیم من بود .... فصل بد خاکستری...

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

بگو ای یار بگو ای وفا دار بگو.... از سر بلند عشق بر سر دار بگو

نگاهت چقدر نزدیک استو خودت چقدر دورشاید دستهایت را نداشته باشماما چشمانت چشمانت تنها داشته من است از تونگاهتهمان کاری را با من می کندکه باد با موهای تو...

من و تو، گوشه ی یک کافه ی خلوت، چه شود!قهوه ی چشمِ تو با طعمِ حلاوت، چه شود !

دوست داشتنت بهانه ایستتا در ایوان بنشینمو قطره های باران رابا وسواس کودکانه ای بشمارم،که وقتی می گویم به اندازه ی باران "دوستت دارم"مبادا کم گفته باشم!